SARUMAN

Ook bekend  als Curunír, de Man van Kundigheid, het Hoofd van de Orde van Istarí, leider van de Vijf Maiar die aan het begin van de Derde Era zonden 'om de macht van Sauron te bestrijden en al diegenen te verenigen die de wil hadden om hem te weerstaan. Sarumans kennis was diep en zijn handen waren wonderlijk bedreven, en hij werd Hoofd van de Witte Raad, de enige die zich in de middelste jaren van die Era tegen Sauron verzette. Maar met zijn macht nam zijn trots toe, en stukje bij beetje nam zijn ware wijsheid af, terwijl zijn legendarische vaardigheden zich vermeerderden. ten slotte kwam hij onbloedig onder Saurons heerschappij, het slachtoffer van zijn eigen langzame corruptie, 

De manier waarop Saruman dood gaat, is door Frodo in zijn verhaal vrij omstandig verteld; minder goed gedocumenteerd is de geschiedenis van de opkomst van de Tovenaar Vele jaren zwierf hij in het westen van Midden-aarde rond, geheime kennis verzamelend en vele nieuwe vaardigheden lerend. Toen begon hij zijn wil te sterken en oefende zich op die manier voor mogelijke overheersing, daarbij een van de voornaamste verboden van zijn Orde vergetend. Toch zouden er vele jaren van de Derde Era voorbijgaan voor andere leden van de Witte Raad zijn langzame afwijking van hun gemeenschappelijke doel ontdekten en na verloop van tijd slaagde Saruman zich tot Hoofd van diezelfde Raad uitroepen, in wiens dienst hij al zijn nieuw verworven vermogens van hoofd en hand aanwendde.

Vele jaren woonde hij in vrede met zijn naburen, maar al die tijd doorzocht de Tovenaar heimelijk de Toren van Orthanc om een lang verborgen schat van de Dúnedain te vinden, waarvan het bezit de macht waarnaar hij hunkerde onmetelijk zou versterken. Dit was de Palantír van Orthanc een van de legendarische Kijkstenen van Gondor, en ten slotte vond hij hem op een geheime plaats hoog in de eenzame Toren en behield hem.

Maar Sauron bezat de steen van Minas Ithil, die zijn dienaren bijna duizend jaar eerder hadden buitgemaakt, en zijn wil was groter dan die van Saruman, Toch geloofde de Meester van Isengard dat hij de overhand zou krijgen - ook in een gevecht met de Heer van de Ringen- als alleen de Regerende Ring maar van hem was. Maar zoals ergens anders staat vermeld de pogingen die hij onder nam tijdens de Oorlog om de Ring in zijn bezit te krijgen, liepen volkomen mis. Toen dit streven werd verijdeld, viel hij Rohan aan, maar zijn grote leger keerde nooit uit Helms deep terug en ten slotte werd Saruman zelf in Isengard aangevallen en gedwongen zijn toevlucht te zoeken in de onneembare Toren van Orthanc. Naderhand werd hij geconfronteerd met hen die hij tot zijn vijanden had gemaakt, werd uit de Orde van Istari gesloten en uit de Raad der Wijzen. werd hij naderhand vrijgelaten en mocht gaan waar hij wilde.

Toch had Saruman nog enige macht over - de bekoring van zijn stem- en zijn slechtheid onverminderd. Hij reisde naar het noorden, naar de Gouw (waar zijn dienaren actief waren geweest) en uit puur boosaardige drijfveren wachtte hij daar de terugkeer van de vier Hobbits af, wier daden (zoals hij het zag) hem hadden beroofd van wat hem toekwam en hem in moeilijkheden hadden gebracht. Want de Gouw was op zijn bevelen verwoest en Saruman wilde het verdriet en de ontsteltenis van de Hobbits zien. Hij word vermoord door zijn eigen slaaf vlak voor de deuren van Balingshoek in de Gouw. Zo kwam er een eind aan een aan een machtige Tovenaar.

Saruman wordt in de film gespeeld door Christopher Lee